Verder heb ik nog de interne en externe krachtenvelden van een organisatie/onderneming en de ontwikkeling van de manager besproken.

Hieronder de link naar de prezi presentatie die ik gebruikt heb.

http://prezi.com/z94-lejhoylm/how-to-manage-over-ondernemen-en-management/

Hier is de link naar de Prezi presentatie die ik gebruikt heb.

http://prezi.com/dociplv7noqg/internet-marketing-a-christmas-carol/

Functiehuis en salarisschalen
De afgelopen jaren heb ik bij een aantal bedrijven samen met de directie een functiehuis geïntroduceerd en één van de pijlers van een functiehuis is een goed functionerend salarisschalen-systeem. Deze salarisschalen-systeem is gebaseerd op een component inflatie en een component dat gebaseerd is op de beoordeling. De gedachtengang daarbij is dat iemand die volgens ‘norm’ functioneert en geen inflatiecorrectie krijgt er in wezen op achteruitgaat. Maar aan de andere kant kan het natuurlijk ook niet zo zijn dat de onderneming opdraait voor alle inflatiekosten zoals verhoging zorg premie, wettelijke regelingen, alcohol en tabak of meer beursgerelateerde zaken zoals de stijging van benzine en grondstoffen. Bovendien als de onderneming vervolgens de loonstijging doorberekend in zijn producten of diensten dan is dat ook weer een inflatie versterkende handeling.

Het Basis Inflatie Getal (BIG) voor 2011
Wat is nu een reëel inflatiecijfer en waar kun je dat het beste op baseren? Het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) biedt houvast voor het beantwoorden van deze vraag. Het CBS maakt maandelijks inflatiecijfers bekend en op basis van de maandcijfers van 2011 t/m november kunnen we concluderen dat de gemiddelde inflatie 2,33% is (zie tabel 1. Inflatie). Ik noem dit het basis inflatiegetal (BIG) waar we mee gaan rekenen. Dit getal is voorlopig omdat november nog gecorrigeerd kan worden en december nog niet bekend is. We zien overigens dat de inflatie oploopt in 2011 en zeker vergeleken met 2009 en 2010.

Het Definitieve Inflatie Getal (DIG) voor 2011
Het maandelijkse en jaarlijkse inflatiecijfer baseert het CBS op een veertiental productgroepen en deze hebben allen een eigen weging in het totale inflatiecijfer. Huisvesting, water en energie is verreweg de grootste met een weging van 24,4%. Daarna komen respectievelijk vervoer (11,4%) en voedingsmiddelen en alcoholvrije dranken (11,3%). De laagste weging krijgt particulier onderwijs (0,1%). De volgende stap is om deze productgroepen nader te analyseren en te beoordelen of de organisatie aan de inflatie van alle productgroepen wil meebetalen. Deze analyse leidt tot een correctiefactor en deze wordt afgetrokken van het Basis Inflatie Getal (BIG). De rekensom wordt dan:

BIG – correctiefactor = DIG

De correctiefactor voor 2011
Het gaat te ver om in dit artikel een uitgebreide berekening te geven en voor elke onderneming gelden andere normen maar het volgende wil ik u niet onthouden. De grootste inflatie veroorzakers zijn voor 2011:

+3,14%  Alcohol houdende dranken en tabak (weging 3,1%)
+4,23%  Vervoer (weging 11,4%)
+4,25%  Consumptie in het buitenland (weging 4,6%)

Deze drie productgroepen hebben opgeteld een weging van 19,1% en gezamenlijk een inflatiecijfer van 4,04%. Ik kan me voorstellen dat een onderneming niet volledig voor deze inflatie wil opdraaien. Sowieso worden reiskosten bij de meeste organisaties deels of geheel vergoed. Dit zal voelbaar worden in de kostenpost reiskosten voor de onderneming in 2012 dus een volledige bijdrage aan inflatie voor vervoer is in dat geval dubbelop. De andere twee productgroepen spreken voor zich en het is dan ook meer dan logisch dat ondernemingen hier maar een deel van de inflatie van willen betalen. Mijn advies is dan ook om deze drie productgroepen naar beneden te stellen naar 2% en deze te herwegen in het inflatie getal. In dat geval zou de correctiefactor -0,5% bedragen en zou het Definitieve Inflatie Getal rond de 1,83% moeten liggen. Uiteindelijk zal het inflatiegetal van de maand december naar verwachting rond de 2,6% liggen en dat zal wellicht het Definitieve Inflatie Getal corrigeren naar 1,9%. Mijn advies op basis van de huidige getallen t/m november is dan ook om een inflatiecorrectie van 1,9%-2,1%* te hanteren.

*Andere factoren kunnen dit getal beïnvloeden zoals bijv. correctie inflatie voorgaande jaar of voorschot verwachte inflatie 2012.

Gevolg voor salarisschaal 2012
Het salarisschaal is gebaseerd op een drietal componenten en dat zijn de bandbreedte per schaal, het inflatiegetal en beoordelingspercentage. Ik geef een voorbeeld op basis van een inflatiegetal van 2% en een boven norm beoordeling:

Bandbreedte van de salarisschaal in 2011 is: €2.000-2.500
Inflatie factor is: 2%
Verhoging bij beoordeling boven norm is: 1,5%

De medewerker heeft een salaris van €2.300 en krijgt op basis van zijn boven norm beoordeling 3,5% erbij (inflatie factor van 2%+ beoordelingsfactor van 1,5%). Het nieuwe salaris wordt €2.380,50 (€2.300+€80,50).

De nieuwe bandbreedte van de salarisschaal wordt voor 2012 verhoogd met 2% naar €2.040-2.550. Het gevolg hiervan is dat het plafond voor de medewerker is gestegen en dat nieuwkomers in 2012 zullen instappen in een voor inflatie aangepast salarisschaal.

Bovenstaand voorbeeld is versimpeld terwille van dit artikel. Wil je meer weten over hoe een goed salarishuis er uit dient te zien en wat er allemaal komt kijken bij een functiehuis dan kun je contact met mij hierover opnemen.

Zie voor het volledige overzicht onderstaande tabellen inzake prijsverandering per productgroep en bijdrage aan de inflatie per productgroep.

Noot van de schrijver: Ik had mijzelf voorgenomen geen artikelen meer te schrijven over de Eurocrisis omdat ik merk dat ik via Google zoekresultaten veel bezoekers krijg over deze kwestie en mijn specialiteit ligt toch op andere gebieden. Maar ik moet dit toch kwijt. 

Blunders uit het verleden fataal – geen due dilligence onderzoek
Bij de introductie van de Euro is een aantal fatale blunders gemaakt. Ik maak een paralel met het bedrijfsleven. Als twee of meer bedrijven gaan fuseren dan wordt er een due dilligence onderzoek gedaan. Een due dilligence onderzoek is een uitvoerig onderzoek naar de cijfers en de procesvoering van een onderneming. Uit dat onderzoek blijkt wat een bedrijf daadwerkelijk waard is en komen de lijken uit de kast. Vervolgens worden er afspraken gemaakt hoe met die lijken om te gaan en worden er strenge voorwaarden gesteld om de fusie alsnog door te laten gaan. Deze vorm van due dilligence is niet gedaan bij de introductie van de Euro. Was het namelijk wel gedaan dan waren bijna alle lijken die nu uit de kast komen toen al ontdekt. De fraude van de economische cijfers door de Grieken, het totaal ontwrichte belastingstelsel van de Grieken, de corrupte politieke structuur in Italië en onevenwichtige uitgave patronen in Spanje, Portugal en Ierland en de volstrekt labiele regeringsvorm van België. En wellicht heeft Nederland ook nog ergens een lijk dat we nog uit de kast moeten halen. Destijds had er een lijst moeten komen van verbeterpunten voor alle landen maar waarom is dat niet gedaan? Waarom zijn we met z’n allen zo blind zaken gaan doen? Het ligt (hopelijk lag) namelijk politiek zo gevoelig om lelijke dingen over elkaar te zeggen en we willen zo graag samenwerken. Europa moest een front maken tegen het grote Amerika en Japan. De tweede kolossale blunder is dat er weliswaar richtlijnen zijn afgegeven maar geen keiharde spelregels. Waren die er wel geweest dan was Griekenland bij de eerste tegenslagen resoluut uit de Euro gezet en wellicht tot grote opluchting van de rest van de wereld. Het had de munt sterk gemaakt in het buitenland. Nu kijkt de rest van de wereld met argusogen naar Europa en zakt het vertrouwen met de dag.

Wat gaat er gebeuren?
Ik hoef geen Nostradamus te zijn om de toekomst te kunnen voorspellen. Gezond verstand is voldoende en de val van de Euro is een kwestie van tijd. De huidige regeringsleiders zijn op dit moment al volop bezig dat scenario uit te werken en onderstaand scenario zal voor Nederland het beste zijn:

Er moet een nieuwe Euro komen de zogeheten N-Euro (Noord Europese Euro). Vergelijk het met de doorstart van een bedrijf. Aan deze Euro mogen alleen landen deelnemen die aan strenge eisen voldoen, zich aan een due dilligence onderwerpen, strenge afspraken met elkaar maken en zich daaraan moeten houden op straffe van uitsluiting in de toekomst. In geval van uitsluiting moet dit scenario tot in de puntjes beschreven zijn zodat de buitenwereld weet waar ze aan toe zijn bij problemen en het huidige gebrek aan vertrouwen teruggewonnen wordt. Wellicht dat er een soort Euro grondwet moet opgesteld worden. Voor zover ik weet kwalificeren een aantal landen hier niet voor en een aantal landen kunnen deelnemen, mits ze zich aan strenge eisen houden en zich laten sturen. Je zou het kunnen zien als voorwaardelijke leden. De andere landen krijgen hun munteenheid terug. Een opsplitsing van de huidige Euro zal dus noodzaak zijn en het uitvoeren van deze operatie is op dit moment het grootste probleem. Het kan tot grote paniek leiden. Maar daar is ook een oplossing voor mogelijk. Elke huidige Euro wordt ingewisseld voor een N-Euro wat gelijk staat aan het percentage van de waarde van de landen die blijven. Laten we het gemakshalve 60% noemen. Elke Euro wordt dus omgezet in 0,60 N-Euro en de andere €0,40 wordt opgedeeld in de valuta van de andere landen. Particulieren moet de mogelijkheid geboden worden om deze oude Euro fractie om te zetten naar een N-Euro fractie voor een vastgesteld percentage van bijvoorbeeld 0,25.

Rekenvoorbeeld:

1 Euro wordt omgezet in 0,60 N-Euro en de overige 0,40 in valuta van de landen die niet meegaan. Resultaat 0,60 N-Euro en een mandje van andere munten of

0,60 N-Euro +0,25 N-Euro voor het restant in totaal dus 0,85 N-Euro voor een huidige Euro.

Al die miljarden die nu in bodemloze putten gegooid worden, kunnen dan aangewend worden om het oude Euro gedeelte op te kopen en om te zetten in N-Euro’s. Het geld gaat dan dus niet op in het opkopen van schulden van de zwakke landen maar in het redden van het geld van de sterke landen Je kunt je immers voorstellen dat het gedeelte in de Euro dat equivalent is aan de Griekse Drachmen, etc. in no times heel weinig waard gaat worden. Voordeel voor de zwakke landen is dat hun munt ook versterkt wordt door het opkopen daarvan. Op lange termijn heeft iedereen het meeste aan deze constructie.

Samenvattend
Het enige realistische scenario is op dit moment dat de Euro uiteen gaat vallen en dat de sterke landen moeten gaan nadenken over een herstart met elkaar. Een slechter scenario zou zijn dat we teruggaan naar de gulden, want in dat geval gaan we als Nederland flink verliezen op het gedeelte in de Euro dat Grieks, etc. is. We hebben dus geen keus..

Advies
Mijn advies is heel simpel en neem het ter harte. Zorg er voor dat je niet liquide bent. Al het geld wat je hebt aan spaargeld, etc. zet dat om in andere valuta of in sterke aandelen. Ik heb te weinig kennis van beleggen om te adviseren of je in Dollars of in Noorse Kronen of in Yens moet gaan zitten, het enige dat ik weet is dat de Euro gaat klappen en dat we dat gaan voelen. Voor de Nederlandse banken is het ook beter dat je het geld omzet in vreemde valuta omdat zij dan kapitaalkrachtig blijven en geen grote run op hun banken gaan krijgen naar Euro’s. Het beschermt ook de stabiliteit van de banken.

Voorbeeld:

Je hebt €10.000 aan spaargeld en zet dat om in Dollars. De Euro crasht en jij blijft rustig en doet niets en de bank hoeft zich om dit spaargeld geen zorgen te maken. Je moet wel een Dollarrekening openen.

Nog een belangrijke tip! Probeer geen gewin te maken van deze situatie. Het is niet zo dat de Dollar meer waard wordt en dat je daardoor meer rendement maakt op je vermogen. Focus je op beschermen van je vermogen en meer niet. Anders ga je speculeren en dat loopt vaker fout dan goed af.

Andere alternatieven zijn short gaan op de Euro, Buitenlandse valuta opties kopen of gewoon lekker nu je geld uitgeven.

Schulden en de Euro – lezen! Belangrijk!
Heb je schulden dan heb je een groter probleem. Zodra de Euro gaat vallen en dus omgezet gaat worden naar andere valuta dan zullen de banken in paniek raken wat betreft geleend geld. Dit zal resulteren in hoge rentes op leningen die wellicht door de paniek hoger zijn dan reëel. Mensen met schulden worden bij de valuta wisseling met hogere schulden geconfronteerd. Ook zij gaan de rekening betalen.

 Voorbeeld:

€10.000 schuld tegen leenrente van 9%. De Euro valt en de rente loopt op naar 25%. Vervolgens een jaar later wordt de schuld €12.500 (25% rente erbij opgeteld) omgezet naar 0,85 N-Euro (zie rekenvoorbeeld boven) zijnde 10.625 nieuwe Euro’s.

Vergelijking op basis van 0,85:

€10.000 spaargeld +2% rente = €10.200 wordt omgezet naar 8.670 nieuwe Euro’s

€10.000 schuld +25% rente = €12.500 wordt omgezet naar 10.625 nieuwe Euro’s

Dat is wel even schrikken… want de rente zal nog wel een tijdje hoog blijven. Kortom zorg zo snel mogelijk dat je met zo min mogelijk schulden de val van de Euro overleeft.

Verder bookmark deze onderstaande link en houd in de gaten hoe de Euro zich ontwikkelt en een voorbereid mens telt voor twee.

http://finance.yahoo.com/q/bc?s=USDEUR=X&t=3m&l=on&z=l&q=l&c=

Disclaimer: Ik waarschuw met dit artikel alleen tegen de val van de Euro en geef geen beleggingstips. Daar heb ik geen verstand van.

Managementboek experts
De expert Leen Zevenbergen schrijver van het boek ‘En nu laat ik mijn baard staan’ (red. een aanrader) noemt het boek ‘Zo denkt Steve’ van Leander Kahney over de visie van Steve Jobs. Laat dit boek nou net niet over management gaan maar over leiderschap en visie. Een andere expert Wim van der Leegte directeur van de VDL Groep geeft rondborstig toe dat hij geen managementboeken leest en alles uit de praktijk heeft geleerd. Laat ik deze ondernemer gemakshalve het ‘open boek’ noemen. De derde expert Raymond Looze algemeen directeur van telecombedrijf Tritel graaft in het verleden en noemt de boeken ‘Success Through a Positive Mental Attitude‘ en ‘Think and Grow Rich‘ van de schrijver Napoleon Hill die inderdaad in de jaren dertig en later ook in de jaren zestig boeken heeft geschreven maar deze gaan over persoonlijke ontwikkeling. Wat betreft de vraag ‘wat is het beste managementboek?’ lijkt het een nul uit drie. Maar is dat ook zo?

Te kort door de bocht
Nee, dat zou te kort door de bocht zijn. De vraag is namelijk eigenlijk niet te beantwoorden. Ik lees veel, ik krijg vaak vragen of ik nog goede boeken kan aanraden en ik zou het antwoord ook niet direct weten. Allereerst is het begrip ‘managementboek’ tegenwoordig een verzamelbegrip geworden. Ik geloof dat er onderhand 150.000 managementboek titels in Nederland zijn waarbij het woord managementboek een generaal trefwoord is geworden voor boeken die over management, ondernemen, leiderschap en persoonlijke ontwikkeling gaan. Een betere benaming zou wellicht ‘boeken over doen en werken in een zakelijke omgeving’ kunnen zijn maar dat bekt niet en in het huidige ‘Google-tijdperk’ ook niet handig in het dagelijkse gebruik.

Een managementboek is als een mentor
Er bestaat niet een boek dat door kan gaan als de bijbel van management. Een managementboek is namelijk net als een mentor waar de waarde van wordt bepaald door de mate van beantwoording van de op dat moment heersende behoeftevraag van de vraagsteller. Ik geef een voorbeeld: Een tijd geleden heb ik het boek ‘Getting Things Done’ van David Allen gelezen en ik vond het destijds een fantastische ‘eye opener’. Onlangs heb ik het boek herlezen en een gevoel van ‘is dit nu alles’ bekroop mij. De informatie in het boek was toen zeker nuttig omdat ik toen worstelde met.. inderdaad.. ‘Getting Things Done’. Een ander voorbeeld van een boek waar ik dezelfde ervaring mee heb gehad, is het boek ‘The 7 habits of highly effictive people’ van Stephen R. Covey. Toentertijd vond ik het een verademing en vandaag de dag een beetje een open deur. Deze boeken hebben niet hun waarde verloren maar wel hun functie voor mij. De vragen die ik toen had, zijn vandaag de dag beantwoord. Andersom is uiteraard ook mogelijk dat je een boek leest waar je op dat moment niets mee kunt maar een paar jaar later een ‘must read’.

Managementboeken wel of niet adviseren?
Waar ik naar toe wil, is dat bij de vraag ‘wat is een goed managementboek’ gelijk een subvraag moet volgen over welke specifieke problematiek de aspirantlezer meer wil weten. Ook moet de vraagsteller voor zichzelf duidelijk hebben of het om management gaat of toch persoonlijke ontwikkeling, ondernemerschap of leiderschap. Ondanks dat de vraag zoals algemeen als Het Financieele Dagblad deze stelt niet te beantwoorden is, heb ik nagedacht en zou ik zelf onderstaand antwoord hebben gegeven.

Deze vraag kan ik alleen beantwoorden door deze te rubriceren in vier categorieën zijnde Persoonlijke ontwikkeling, management, leiderschap en ondernemerschap waarbij ik per categorie drie boeken voor verschillende subvragen zal willen noemen waar ik persoonlijk veel aan gehad heb. Daarbij noem ik een basisboek dat ik sowieso aanraad, een boek dat ik adviseer voor meer gevorderde vraagstellers en een specifiek boek waar ik persoonlijk voor mijn eigen subvragen veel aan gehad heb.

Persoonlijke ontwikkeling
Basis – ‘The 7 habits of highly effective people’ – Stephen R. Covey
Gevorderd – ‘Unleash the power within‘ – Anthony Robbins
Specifiek – ‘Een werkweek van 4 uur’ – Timothy Ferriss

Management
Basis – ‘Getting things done’ – David Allen
Gevorderd – ‘Winnen‘ – Jack Welch
Specifiek – ‘De Tao van het coachen’ – Max Landsberg

Leiderschap
Basis – ‘Zo denkt Steve’ – Leander Kahney
Gevorderd – ‘Eckart’s notes‘ – Eckart Wintzen
Specifiek – ‘Delivering Happiness’ – Tony Hsieh

Ondernemerschap
Basis – ‘Business model generatie’ – Alexander Osterwalder en Yves Pigneur
Gevorderd – ‘Good to Great‘ – Jim Collins
Specifiek – ‘Blue Ocean strategy’ – W. Chan Kim en Renée Mauborgne

Mocht je mede door dit artikel geïnspireerd zijn en komen er boektitels bij je op die ook de moeite van het vermelden waard zijn of die je me zou willen adviseren, laat het me weten en geef ze via een reactie op dit weblog of via persoonlijke mail door.

Verder verwijs ik nog naar mijn eigen pagina ‘boeken’ waar ik een opsomming van mijn favoriete boeken heb vermeld.

Bij voorbaat dank!

Griekenland is failliet
De Griekse schuld is dusdanig groot dat maar één conclusie kan getrokken worden en dat is dat Griekenland volledig failliet is. Er is slechts één theoretisch denkbare mogelijkheid en dat is dat de Grieken met hun laatste geld aan alle loterijen in de hele wereld gaan meedoen en deze allen winnen. Ik heb de kans dat Griekenland plotseling op een goudader zou liggen of ineens enorme olievelden in  de Egeïsche zee weet te vinden maar niet meegerekend. Deze kans is net zo te verwaarlozen als de kans dat de Goden de Olympus af zullen dalen en het noodlijdende Griekenland te hulp komen.

Hopeloze situatie
Naast de torenhoge schuld speelt ook nog eens dat de huidige Griekse economie volledig implodeert en tel daar ook nog eens de huidige recessie bij en ieder weldenkend mens kan maar één ding concluderen en dat is dat Griekenland het niet gaat redden. Daarbij heeft Griekenland ook geen economische historie en kan ik me nog herinneren dat Griekenland samen met Portugal in 1981 als elfde en twaalfde land werden toegevoegd aan de Europese Unie. Toentertijd werden deze landen gezien als tweede wereld landen (al bestaat deze term eigenlijk niet). Beide landen waren geen westerse economie landen en Griekenland had zich nog maar net vrijgevochten in 1974 van een militaire junta. Kortom Griekenland is volstrekt kansloos.

Maar als het zo simpel is.. en de domino mythe
Helaas is het zo simpel en moet Griekenland failliet verklaard worden alleen durven de politici dat niet. Geen van de huidige leiders wil de geschiedenis in gaan als de killer van Griekenland en vrezen de gevolgen van een Grieks failliet. Dat laatste is volstrekte onzin en dan refereer ik naar de Domino mythe. Als Griekenland zou vallen dan zouden… Elke econoom en elke politicus weet dat de situatie in Griekenland volstrekt anders is als in Portugal, Spanje, Italie, Ierland en Frankrijk. Deze landen hebben in tegenstelling tot Griekenland stabiele regeringen, gezonde economieën en een gezond moraal (al telt dat laatste in mindere mate voor Italië verwijzend naar Berlusconi en maffia) die worstelen met een recessie en een bankencrisis. Deze landen hebben de zaken veel beter voor elkaar en hebben niet gefraudeerd met cijfers. Portugal en Ierland hebben gezonde bevolkingen die niet op grote voet leven. Frankrijk en Italie hebben ervaren en stabiele economieën met gezonde bedrijven. Spanje zit er tussenin maar werken hard aan een duurzame oplossing. Het is totale kolder deze landen met Griekenland te vergelijken en zullen ook niet omvallen. Als Griekenland failliet gaat dan zal het gaan als in het bedrijfsleven en gaan de andere bedrijven gewoon door. Stel je voor dat een bedrijf als Yahoo! door volkomen mismanagement failliet zou gaan. Moeten we dan ook vrezen dat Microsoft, Google, Apple, etc. omvallen? Apples met peren vergelijken noem ik dat.

Wat is dan de weerstand?
De belangrijkste weerstand is trots en het zogenaamde ‘wij’ gevoel van de Europese Unie. Het afgaan en de eerste barst van de Euro en de Europese Unie. ‘Get over it!’ en laat juist zien hoe sterk de Europese Unie is in het nemen van rigoureuze gezonde maatregelen. Een andere weerstand komt ook uit Griekenland, want 60% van alle Griekse schulden is in handen van de Grieken en zolang de buitenwereld alles in Griekenland pompt worden de Griekse vermogenden daar alleen maar beter van. Tot mijn grote schrik las ik dat de Griekse econoom Lucas Papademos stelde dat het afschrijven van de Griekse schuldenlast van 50% weinig nut zou hebben omdat maar 40% van de Griekse schuld in buitenlandse handen is dus dat het om 20% gaat. Euhm, als we 50% van de schulden moeten afboeken dan moeten de Grieken dus niet bloeden? Nee, de Grieken zullen helaas ook moeten mee bloeden.

De oplossing is heel simpel
Griekenland moet failliet en gelijk een doorstart krijgen. Mijn oplossing is hele simpel en 50% van de schulden van Griekenland moeten gesaneerd worden inclusief de binnenlandse schuldeisers. Dit moet georganiseerd gebeuren dus Griekenland moet een jaar of langer indien nodig onder curatele. Alle assets moeten worden bevroren en onder leiding van de Europese bank volledig gesaneerd worden. De buitenlandse schulden zullen moeten worden afgeboekt en in het binnenland moet ook gesaneerd worden. Dit gaat pijn doen voor vermogende Grieken maar ook voor pensioenfondsen, etc. Helaas is dit onvermijdelijk. Na de sanering kan Griekenland met een soort Marshall plan door de Europese landen geholpen worden en er weer bovenop komen met veel minder schulden. Uiteraard kunnen bepaalde slachtoffers zoals gepensioneerden geholpen worden met extra fondsen die beschikbaar gesteld worden. Binnen een paar jaar is Griekenland er weer bovenop en kan het zich richten op een gezonde economie en ik ga er vanuit dat ze de komende jaren hun politieke en interne structuur van corruptie en nepotisme gaan verlaten. Europa is af van deze ‘excusez le mot’ tumor die Griekenland aan het worden is en we kunnen weer verder met het bevechten van de recessie en de kredietcrisis.

De patient beter maken
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden en Griekenland moet helaas even flink uitkoortsen zodat het herstel daarna mogelijk is. Ik geef het nog kort aan wat de enige duurzame oplossing en verder kan ik alleen maar hopen dat de politici het gezonde verstand laten profileren..

Stap 1: Griekenland failliet verklaren

Stap 2: 50% (of een ander percentage ik ben geen econoom) van de schulden saneren voor de doorstart

Stap 3: Saneringstraject ingaan inclusief bevriezen van alle assets van Griekenland voor een bepaalde periode

Stap 4: Na sanering kan Griekenland weer verder met hulp van een soort Marshall Plan van de Europese Unie

Deze stappen kunnen in een paar jaar weer een gezond land maken van Griekenland en het is echt zo simpel als ik het nu opschrijf. Kwestie van doen!

Er was eens.. Het succes van de mens
Twee sterke eigenschappen van de mens hebben de afgelopen miljoenen jaren geleid tot waar onze samenleving nu staat en dat wij het meest ontwikkelde diersoort op aarde zijn geworden. Ons eerste sterke eigenschap is de krachtige wil om te overleven, voor ons zelf te kunnen zorgen en daar proactief naar te handelen. Dit heeft geleid tot uitvindingen als kleding, wapens voor de jacht, kookgerei, etc. Die tweede sterke eigenschap is ons empathisch vermogen en onze drang het overleven te willen delen met onze groepsgenoten. Het resultaat hiervan zijn taal, familie, groepsregels en politieke partijen. De oplettende lezer herkent al aardig wat schijven van de Mazlow piramide.

Waar wil ik heen?
Wellicht begin je je nu af te vragen waarom ik dit allemaal vertel en wat het met Occupy Wallstreet te maken heeft? Welnu waar ik naartoe wil is dat ons menselijk waardering- en beloningssysteem door de jaren heen op deze twee eigenschappen gebaseerd zijn. Ik houd het daarbij voor het gemak bij de laatste drie eeuwen en bij de huidige crisis. Een voorbeeld van waardering gebaseerd op uitermate goed voor jezelf kunnen zorgen zijn de ‘van krantenjongens tot miljonairs’ succesverhalen. De ondernemers uit de vorige eeuwen die hele imperiums hebben opgebouwd zoals bijv. een Rockefeller. Dat deze ondernemers dusdanige bedragen verdienden die ze in nog geen duizend jaar zouden kunnen opmaken en exorbitante bezittingen hadden die ze nauwelijks konden bevatten doet daar niet aan af, althans vanuit het optiek van succesvol zijn door goed voor jezelf te zorgen. De andere vorm van waardering is vanuit de empathische gedachte wat personen voor anderen hebben betekend. Deze personen zijn doorgaans redelijk arm gestorven of hebben nauwelijks kunnen genieten van aardse rijkdommen. Voorbeelden hiervan zijn Gandhi, Mandela maar ook de wijze waarop in bijv. Islamitische landen aanzien wordt verworven door de hoeveelheid mensen die je weet te onderhouden of te helpen en minder op hoeveel je bezit, valt hier ook onder. En dan zijn er ook de gedrochten die deze systemen met desastreuze gevolgen hebben weten te manipuleren zoals een Hitler en een Stalin.

Terug naar Occupy Wallstreet
Als we kijken naar het bedrijfsleven dan hebben met name in de negentiende en de twintigste eeuw de ondernemers die in staat waren van niets heel veel te maken verreweg de meeste waardering gekregen. Succes werd gemeten aan personen als Rockefeller, Trump, Buffet en recentelijk Gates, Zuckerberg, de Google twins en ga zo maar door. Ik noem het de era van ‘the survival of the fittest entrepeneurs’. Al deze ondernemers waren in staat met hun gelimiteerde capaciteiten op bewonderenswaardige wijze groot succes te hebben. Wellicht is het minder toevallig dat juist het Darwinsme in deze periode is ontstaan. Ik wil geen lans breken voor het Christendom of andere religies maar met de opkomst van het secularisme is ook de aandacht voor empathie afgenomen. In ieder geval was duidelijk dat de ondernemershelden van de twintigste eeuw in staat waren van iets heel veel te maken en vooral deze rijkdommen voor zichzelf te behouden.

De ‘Harry Mens’ generatie en waarom het fout is gegaan
In de twintigste eeuw heeft de moderne aandelenmarkt zijn intrede gedaan en veel ondernemingen werden niet meer gerund door de ondernemers maar door directeuren CEO’s genoemd die allen inspraak hadden maar nagenoeg geen eigendom. De aandeelhouders c.q. eigenaars zijn ver weg en worden een keer per jaar bijgepraat door een batterij van CEO’s, CFO’s, COO’s en verzin maar een drie letterig woord dat met een ‘C’ begint. Deze ‘C-generatie’ en ik noem het ook gekscherend de ‘Harry Mens’ generatie, deze wannabe’s wilden ook succesvol zijn en gewaardeerd worden. En gebaseerd op de beeldvorming van die tijd stond succes gelijk aan heel veel geld verdienen kortom jaarsalarissen van vele miljoenen en de bonus werden bedacht. De rest hoef ik u niet meer te vertellen maar de schade is enorm.

Waarom beursaandeelhouders de domste ondernemers zijn..
Ik begin met een kort verhaaltje en vraag u het volgende voor te stellen, wat zou u doen als ondernemer als uw bedrijf onder leiding van uw directie de afgelopen vijf jaar met meer dan 80% in waarde gedaald is en u 80% van uw eigendom hebt zien verdampen, dat de directie de afgelopen vijf jaar keurig jaarlijks zijn royale salaris heeft gekregen en zijn bonussen en hierdoor wellicht zijn vermogen met duizenden procenten heeft zien toenemen en dan vervolgens de bonussen van dit jaar weer vrolijk op de agenda zet.. Mijn antwoord zou zijn dat deze directie chirurgisch van de muur gekrabd zou moeten worden na mijn reactie en de uwe? Helaas is dit geen verzinsel maar gewoon het verhaal van de aandeelhouders van elke willekeurige beursgenoteerde financial in deze wereld. Mocht u dus de afgelopen jaren aandeelhouder zijn geweest in ABNAMRO, ING, AEGON, FORTIS, BARCLAYS, MERRILL LYNCH en ga zo maar door dan heb ik u zojuist aangesproken op uw domheid. Om kort door de bocht te gaan een slimme ondernemer belegt niet in bedrijven waar hij geen grip op heeft en waar de directie geen verantwoording hoeft af te leggen voor zijn werk en resultaat. Zou u dat met uw eigen bedrijf wel doen dan?

 Tijd voor vernieuwing en deze is al aan de gang
Gelukkig wil ik positief eindigen, want een ieder die mij kent, weet dat ik een rasoptimist ben. De vernieuwing is al aan de gang en het mooie is dat het dezelfde voorbeelden zijn. Bill Gates is de grootste filantroop aller tijden en heeft miljarden weggegeven aan goede doelen, Sir Richard Branson zet zich vol in voor een beter milieu, Warren Buffet is ineens volgens conservatieve Amerikanen een communist omdat hij vindt dat de rijken meer belasting moeten betalen. Ook de Google twins zetten hun vermogen in voor betere projecten en waarom? Omdat zij zich laten leiden door die tweede vorm van waardering gebaseerd op empathie op wat zij kunnen bijdragen aan de gemeenschap met hun nieuw verworven rijkdommen en verantwoordelijkheden. En als wij dat nu eens met z’n allen belonen en laten merken dat je pas echt een topondernemer bent als je je verworvenheden inzet voor de medemens dan zullen de wannabe’s, de generatie Harry Mens ook volgen, want ook zij willen uiteindelijk waardering hebben. Kortom Occupy Wallstreet gaat niet over doen maar over denken! Laat de maatschappij merken dat succes en waardering niet afhangt van je vermogen maar wat je in staat bent te doen daarmee. Natuurlijk mag een succesvolle ondernemer een miljardje voor persoonlijk genot reserveren of een goeie CEO een miljoenste maar dan houd het ook op en dan telt wat je echt bijdraagt aan de samenleving. Noem mij een Christelijke Darwinist maar ik wil genieten van het leven en uiteindelijk gewaardeerd worden op wat ik heb betekend voor de maatschappij. U toch ook?

Onlangs las ik bovenstaand artikel in het Financieele Dagblad waarin Jan Rapmund ruiterlijk toegeeft dat hij een goede ondernemer is maar een waardeloze manager. Ik kan dat volmondig beamen, althans het gedeelte dat gaat over het goede ondernemerschap.

Tijden veranderen
Enkele decennia geleden was een dergelijke moedige ‘coming out’ van een goede ondernemer nog schier onmogelijk. In vroegere tijden hing er rond een succesvolle ondernemer het aura van de omnipotent al dan niet door de ondernemer zelf gevoed. Historici vertellen ons dat de kern van deze gedachte lag in het oude ‘pater familias’ denken in het oude westen. Vanuit Amerika is een andere wind komen overwaaien waar een succesvolle ondernemer juist beseft dat deze niet alle facetten kan beheersen en hier ruiterlijk voor durft uit te komen. En inderdaad in de praktijk is een goede ondernemer niet per definitie een goede manager.

Ondernemerschap en management zijn als appels en peren
Ondernemen vereist andere eigenschappen en competenties dan management en op basis van mijn evaringen heb ik een aantal verschillen geconstateerd tussen ondernemers en managers en hier volgt een niet-limitatieve opsomming van deze bevindingen waarbij ik enigszins chargeer om mijn punt te verduidelijken.

Een ondernemer denkt in effectiviteit, een manager in efficiency
Een ondernemer wil dingen voor elkaar krijgen en het maakt hem niet uit hoe. Hij is 24/7 met zijn onderneming bezig en het mag wat hem betreft overdag danwel ‘s avonds of in het weekend gebeuren, of het vijf minuten kost of drie dagen en wie het doet al is het zijn moeder het maakt niet uit. De ene week kan dat een werkweek van tachtig uur zijn, de andere week misschien maar twintig uur als de dingen maar gebeuren. Een manager daarentegen geeft leiding aan een team en wil de werkzaamheden zo efficiënt mogelijk doen binnen de werkuren. Zijn focus ligt op het zo nuttig mogelijk gebruiken van zijn team en de beschikbaar gestelde werktijd en middelen. Dit kan betekenen dat een manager nee verkoopt als het simpelweg niet efficiënt te regelen valt. Hier ligt ook het grootste conflict of interest tussen ondernemer en manager.

Een ondernemer vindt alles wat nieuw is leuk en spannend, een manager houdt ervan de herhaling te beheersen
Een ondernemer houdt van uitdaging en wil onbegane paden in gaan. Hij heeft een idee en wil deze uitvoeren ook al ziet de omgeving het in eerste instantie niet. Het zijn de echte entrepreneurs die alles bedenken om hun doel te verwezenlijken. Zodra een handeling routinematig wordt dan haakt de ondernemer af. Een manager wil juist zijn werkzaamheden verbeteren en weet dat dit mogelijk is door herhaling. Hoe vaker een manager een uitdaging overwint hoe beter hij in zijn vak wordt.

Een ondernemer wil alles snel en direct, een manager is geduldig en wil bouwen
Als een ondernemer een idee heeft dan wil deze het zo snel mogelijk realiseren desnoods door midden in de nacht uit bed te stappen na een geniale inval. Tussen het idee en de uitvoering moet volgens een ondernemer zo min mogelijk tijd zitten. Een manager begint met geduld en met de insteek om te bouwen aan zijn opgedragen taken. Een manager weet dat het gras niet sneller gaat groeien als je er aan trekt, zoals de ondernemer het liefst zou willen doen.

Een ondernemer wordt primair geleid door opbrengsten, een manager wordt afgerekend op de kosten
Deze is misschien te zwart-wit maar van een manager wordt verwacht dat deze stuurt op de kosten en deze beheersbaar maakt. Een manager heeft inzage in de uitgaven en kan deze verantwoorden. De ondernemer is het eerste aanspreekpunt als het gaat om het vergroten van de opbrengst en focust zich daar ook op.

Een ondernemer wil liever alles zelf doen omdat hij (denkt) dat hij sneller is en het beter kan, een manager wil juist een ander het laten doen zodat deze kan leren en beter worden
Hoe vaak heb ik een ondernemer zien worstelen met delegeren. Het argument is vaak dat het de ondernemer meer tijd kost om het uit te leggen en dat het resultaat vervolgens minder goed is als zelf doen. Een manager denkt daar anders over en ziet het nut op lange termijn door het een ander te laten doen. De manager ziet dat als investering in een betere bedrijfsvoering op langere termijn en heeft daar gelijk in.

Een ondernemer denkt in mogelijkheden en heeft problemen met focussen, Een manager denkt in beperkingen omdat hij nu al tijd tekort komt
Een ondernemer heeft veel ideeën en wil van alles maar realiseert zich dat hij niet voldoende tijd heeft en dat hij zich zal moeten focussen. Een manager wil doseren met nieuwe dingen, omdat hij nu al worstelt met de tijd en zeker weet dat tijd nog schaarser wordt in de toekomst.

Opstartfase van een onderneming
Uitgaand van bovenstaande punten zult u zich waarschijnlijk afvragen hoe het überhaupt mogelijk is dat een goede ondernemer door de eerste jaren van zijn bedrijf komt. Het antwoord is heel simpel en daarbij refereer ik naar de eigenschap van de ondernemer dat alles wat nieuw is en voor het eerst is leuk en spannend is. Pas in de fase waarin de herhaling begint op te treden gaat het voor het eerst knellen voor de goede ondernemer die een waardeloze manager is. Dat is een cruciale fase in de voortgang van een onderneming en menig goed gestarte onderneming is hierin stukgelopen.

Conclusie
Allereerst vereist het ondernemerschap een ander profiel dan management en hoewel het mogelijk is dat een goede ondernemer ook zeker een goede manager is, geloof ik er niet in dat op lange termijn één persoon beide excellent kan uitvoeren. Zodra een goede ondernemer zich realiseert dat management veel van zijn tijd begint op te slokken dan is dat een moment om te overwegen een manager aan te stellen. Stilstaan in deze fase is van cruciaal belang voor de onderneming voor het verdere verloop.

Wat dit onderwerp betreft kunnen we veel leren van Steve Jobs in mijn ogen een van de beste ondernemers van onze tijd. Steve Jobs begon bij Apple destijds en werd er uitgegooid omdat hij onhandelbaar werd als ondernemer. Ik zie dat als de goede ondernemer die niet per definitie een goede manager is. Toen hij terugkwam bij Apple heeft hij daarvan geleerd en dat bewijst ook onderstaande video. Hierin geeft Steve Jobs aan dat de ‘key to success’ passie is, ik vertaal dat naar excellent ondernemerschap en een ‘team of great people’ wat ik vertaal als goede managers om je heen.

http://www.youtube.com/watch?v=WRoHtUjIkmY

De goede ondernemers weten wat ik bedoel en ook de waarde van goede managers.

Op dit moment ben ik op Bonaire bezig mijn boek te schrijven over ondernemen en management waarin o.a. het onderwerp ‘ondernemen, management en leiderschap’ aan bod komt en waar ik uitvoeriger in zal gaan op de rol van de ondernemer en de manager.

De Stanford speech van Steve Jobs

“I’ve looked in the mirror every morning and asked myself, ‘ If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today.’”

–Steve Jobs 1955-2011

Deze week las ik bovenstaand artikel in het Financieele Dagblad dat in ging op de vraag waar een ondernemer op moet letten als deze een collectieve pensioenregeling overweegt in te voeren. Zelf heb ik dit jaar twee ondernemingen begeleid bij het invoeren van een collectieve pensioenregeling en graag wil ik de ‘best practices’ hiervan delen.

wel of niet doen
Stel je als onderneming de volgende drie vragen en als je drie keer ja antwoordt dan is je onderneming aan een collectieve pensioenregeling toe.

- Kan de onderneming het betalen? Deze vraag klinkt simpel maar de onderneming moet solide genoeg zijn om de komende jaren de pensioenkosten te kunnen dragen. Het is niet voor niets dat jonge bedrijven nog geen pensioen hebben. Medewerkers die bij dergelijke start ups werken, begrijpen dat. Let op dat je als ondernemer ‘kunnen’ betalen niet gaat verwarren met ‘willen’ betalen. Die laatste categorie ondernemers moet zo snel mogelijk contact met mij opnemen, dan praat ik ze bij.

- Vind je als onderneming dat je verantwoordelijk bent voor het welzijn van je medewerkers? Als partijen een duurzame relatie aangaan dan horen daar verantwoordelijkheden over en weer bij. Eén daarvan is dat je als onderneming je medewerker helpt met zijn oude dag. Verwijzen naar de eigen verantwoordelijkheid van de medewerker vind ik niet voldoende. We hebben als ondernemers een morele zorgplicht.

- Maakt het de positie van de onderneming sterker op de arbeidsmarkt? Een onderneming met medewerkers heeft altijd weer nieuwe medewerkers nodig en het niet hebben van een pensioenregeling kan een dealbreaker zijn. Als onderneming moet je vooruitzien en al lijkt het dat het nu nog niet telt het gaat zeker komen. En ter plekke een pensioenregeling bedenken om iemand binnen te krijgen is niet erg professioneel.

Ik ga er vanuit dat er drie keer een ja uit bovenstaande vragen is gekomen. In dat geval adviseer ik je mijn ‘best practices’ te bekijken.

Adviseur nodig
De term adviseur valt meerdere malen in het artikel van het Financieele Dagblad maar daarbij wordt maar één soort adviseur mee bedoeld en dat is de financiële. Uiteraard heb je als onderneming een pensioenadviseur nodig maar evenzo belangrijk is het om een bedrijfsadviseur op het gebied van HR te hebben die met de onderneming mee kan denken welke pensioenvorm het beste past bij de onderneming en hoe deze het beste geïntroduceerd kan worden. Grotere ondernemingen hebben daar de HR manager voor maar dat is nu juist het probleem bij kleinere organisaties dat deze functie nog niet bestaat. Zelf heb ik deze rol dus meerdere malen gespeeld in combinatie met een pensioenadviseur.

Secundaire arbeidsvoorwaarde
Een pensioen is een secundaire arbeidsvoorwaarde en wat mij betreft gevoelsmatig een primaire. Een onderneming die vandaag besluit pensioen in te voeren doet aan een salarisverhoging. Immers de medewerker was voor invoering van de collectieve pensioenregeling zelf verantwoordelijk voor zijn pensioenopbouw. Mijn advies is ook om duidelijk te maken aan de medewerkers dat elke bijdrage van de onderneming aan een pensioen een salarisverhoging is. Het kan dus zijn dat de onderneming er voor kiest het komende jaar een pensioenregeling in te voeren en dat als de jaarlijkse salarisverhoging te zien. Pensioen is nog altijd een voorrecht en niet een recht.

Beschikbare premie vs middelloon
De ouderen onder ons kennen ongetwijfeld nog het eindloon-pensioen. Deze pensioenvorm is gebaseerd op 70% van het laatst verdiende salaris zijnde het eindloon. Uiteraard is deze vorm van pensioen niet meer te betalen en deze is dan ook eind jaren negentig min of meer vervangen door de middelloon-regeling waarbij 70% van het door de jaren gemiddelde verdiende salaris wordt uitgekeerd. Vandaag de dag wint echter het beschikbare premie-pensioen terrein. Dit pensioen is gebaseerd op de daadwerkelijke ingelegde premie waardoor het risico van de uiteindelijke uitkering verplaatst wordt van het pensioenfonds naar de medewerker. Uiteraard is dit pensioen daardoor goedkoper en dat maakt deze zo interessant. Immers in deze tijd kost risico afdekken geld. Verder kent de beschikbare premie regeling een andere eigenschap en dat is dat het premie-percentage stijgt naarmate de medewerker ouder wordt. De gedachte daarachter is dat de inleggen van de eerste jaren langer kunnen renderen en dat de medewerker meer bereid is te betalen naarmate deze de pensioenleeftijd nadert. Een ander aspect is dat doorgaans op jongere leeftijd het salaris lager is dan op oudere leeftijd. Deze beschikbare premie-regeling is tegenwoordig erg populair bij jonge bedrijven met relatief jonge medewerkers vanwege de bijbehorende lage kosten. Er is wel een risico op lange termijn en dat is dat naarmate de leeftijd van de gemiddelde medewerker ouder wordt de pensioenlast zal toenemen. Dit kan op termijn leiden tot leeftijdsdiscriminatie aangezien een medewerker van 50 veel duurder zal zijn inclusief de bijbehorende pensioenlast dan een 28-jarige met een veel lagere premie.

Verdeling van de pensioenlasten
Een belangrijke keuze die een onderneming moet maken, gaat over de verdeling van de pensioenlasten. In de praktijk zie ik dat de meeste ondernemers kiezen voor een 50%-50% verdeling maar in beginsel is elke onderneming daarin vrij en valt de keuze ook op 100% vergoeding door de onderneming. Wel adviseer ik dat het percentage dat betaald wordt door de onderneming als loonsverhoging gezien moet worden. De medewerker krijgt immers een vergoeding voor iets waar hij tot dan toe zelf verantwoordelijk voor was, de opbouw van zijn pensioen.

Kosten van het pensioen
De overheid heeft terecht bepaalt dat kosten van pensioen duidelijk en inzichtelijk gemaakt moeten worden en vanaf 2013 niet meer mogen versleuteld in de pensioenpremie. Vandaar dat pensioen verstrekkers tegenwoordig kosten berekenen voor bemiddeling en administratie. Ten onrechte wordt in het artikel van het Financieele Dagblad gesuggereerd dat het daardoor duurder wordt voor een ondernemer. De kosten die nu gemaakt worden, zitten in de pensioenpremie en vanaf 2013 gaan deze eruit. De pensioenpremie zal dan ook evenredig afnemen, immers de kosten zitten er niet meer in. Het resultaat zal zijn dat in 2013 kosten plus premie net zoveel zullen bedragen als de huidige premie zonder kosten. Een tweede omissie in het artikel is dat gesuggereerd wordt dat de onderneming volledig voor deze kosten moet opdraaien. Ook qua kosten kan gekozen worden voor een verdeling zoals hierboven beschreven dus deze bewering is te stellig. De onderneming bepaalt uiteindelijk of ze de kosten zelf gaan betalen of gaan meenemen in de verdeling.

Nog een paar persoonlijke  tips

• Accepteer geen uitzonderingen al bestaat er wel de mogelijkheid van de medewerker om een afstandsverklaring te tekenen.
• Een pensioenregeling alleen invoeren voor lange termijn medewerkers dus niet voor tijdelijke krachten.
• Zorg voor een goed draaiboek of adviseur wat je per jaar moet doen, hoe je moet handelen in bepaalde situaties zolang je nog geen HR medewerker hebt.
• Stel niet uit, als je het wil doen, doe het nu. In de toekomst wordt het alleen nog maar duurder en moeilijker.Onderhandel altijd over de kosten.
• De pensioenverstrekker wil de deal sluiten en zal willen toeleggen op de kosten.

Correcties op het artikel in het Financieele Dagblad
In het artikel wordt gesuggereerd dat de kosten voor rekening van de werkgever zullen zijn vanaf 2013. Er verandert niets in de kostenstructuur. Het is alleen transparant en de ondernemer kan nog steeds zelf bepalen wat de verdeelsleutel zal zijn.

Ten onrechte wordt gesuggereerd dat de kosten omhoog gaan. De kosten worden vanaf 2013 uit de pensioenpremie gehaald en transparant gemaakt.Op dit moment bestaat de pensioenpremie voor een aanzienlijk deel uit kosten en zal per 2013 lager worden. Eén plus één blijft nog altijd twee. In het artikel wordt gesuggereerd dat het al snel €6.000 exclusief BTW gaat kosten. Bel me en ik leg je uit hoe dit kosteloos kan en hoe je dit bedrag kunt verrekenen met de huidige kosten voor pensioen.

Nog een laatste toevoeging in 2013 verandert er dus onder de streep niets alleen worden de kosten en de daadwerkelijk te betalen premie voor pensioen uit elkaar gehaald. Lijkt me een goede zaak!